در این مقاله به بررسی نحله و اجرت المثل می پردازیم. عدم قابلیت جمع بین اجرت المثل و نحله متکی بر نص قانونی است .

درابتدا بهتر است به  تعریف نحله از منظر قانون بپدازیم…

بند «ب» تبصره ۶ قانون اصلاح مقررات مربوط به طلاق مشعر است : در غیر مورد بند «الف» با توجه به سنوات زندگی مشترک و نوع کارهایی که زوجه در خانه شوهر انجام داده و وسع مالی زوج،  دادگاه مبلغی را از باب بخشش (نحله) برای زوجه تعیین می‌نماید.

بیان قانونگذار این است که وقتی شرایط مندرج در بند «الف» تبصره ۶ ماده واحده احراز نشد، مطابق بند «ب» برای پرداخت نحله باید سنوات زندگی مشترک و نوع کارهای زن در منزل محاسبه شود تا مقدار« نحله و اجرت المثل » معین گردد.

بنابراین با وجود شرایط لازم برای پرداخت اجرت المثل نوبت به نحله نمی رسد. در بند « الف تبصره ۶ » همان قانون به شرایط استحقاق زن برای مطالبه اجرت المثل اشاره شده است .

قانونگذار سه شرط کلی را برای قابلیت مطالبه اجرت المثل کار منزل پذیرفته است:

  1. اجرت‌المثل در هنگام طلاق قابل پرداخت است.
  2. طلاق به خواست زوجه نباشد.
  3. چنانچه طلاق هم به درخواست مرد باشد، نباید ناشی از تخلف زن از وظایف همسری یا سوء اخلاق و رفتار وی باشد.

دو شرط دیگر نیز از شرائط استحقاق زن برای اجرت المثل می باشد:

  1. کار زن در منزل به دستور مرد انجام شده باشد
  2. قصد زن بر عدم تبرع برای دادگاه اثبات شود.
درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
3.5 (2 رای)
امتیاز نظرات 0 (0 امتیاز دهی)

  • facebook
  • twitter
  • linkedin
  • linkedin
  • linkedin

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

درحال ارسال