خانواده

عاریه چیست و شرح جزییات ماده های قانون مدنی در باب عاریه

عاریه عقدی است که به موجب آن احد طرفین به طرف دیگر اجازه می‌دهد که از عین مال او مجاناً منتفع شود. عاریه‌دهنده را معیر و عاریه‌گیرنده را مستعیر گویند.

  •  ماده ۶۳۶

عاریه‌ دهنده علاوه بر اهلیت باید مالک منفعت مالی باشد که عاریه می‌دهد اگر چه مالک عین نباشد.

  •  ماده ۶۳۷

هر چیزی که بتوان با بقای اصلش از آن منتفع شد می‌تواند موضوع عقد گردد. منفعتی که مقصود است منفعتی است که مشروع و عقلایی باشد.

  •  ماده ۶۳۸

عاریه عقدی است جایز و به موت هر یک از طرفین منفسخ می‌شود.

  •  ماده ۶۳۹

هر گاه مال دارای عیوبی باشد که برای مستعیر تولیدخسارتی کند معیر مسئول خسارت وارده نخواهد بود مگر این که عرفاً مسبب محسوب شود. همین حکم در مورد مودع و موجر و امثال آن‌ها نیز جاری می‌باشد.

  •  ماده ۶۴۰

مستعیر ضامن تلف یا نقصان مال عاریه نمی‌باشد مگر در صورت تفریط یا تعدی.

  •  ماده ۶۴۱

مستعیر مسئول منقصت ناشی از استعمال مال  نیست مگر این که در غیر مورد اذن، استعمال نموده باشد و اگر عاریه مطلق بوده برخلاف متعارف استفاده کرده باشد.

  •  ماده ۶۴۲

اگر بر مستعیر شرط ضمان شده باشد مسئول هر کسر و نقصانی خواهد بود اگر چه مربوط به عمل او نباشد.

  •  ماده ۶۴۳

اگر بر مستعیر شرط ضمان منقصت ناشی از صرف استعمال نیز شده باشد ضامن این منقصت خواهد بود.

  •  ماده ۶۴۴

در عاریه‌ی طلا و نقره اعم از مسکوک و غیرمسکوک مستعیر ضامن است هر چند شرط ضمان نشده و تفریط یا تعدی هم نکرده باشد.

  •  ماده ۶۴۵

در رد عاریه باید مفاد مواد ۶۲۴ و ۶۲۶ تا ۶۳۰ رعایت شود.

  •  ماده ۶۴۶

مخارج لازمه برای انتفاع از مال بر عهده‌ی مستعیر است و مخارج نگاهداری آن تابع عرف و عادت است مگر این که شرط خاصی شده باشد.

  •  ماده ۶۴۷

مستعیر نمی‌تواند مال رابه هیچ نحوی به تصرف غیر دهد مگر به اذن معیر.

میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۲ رای

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا